Reanimatie en de juiste nazorg zijn van levensbelang, óók in het bedrijfsleven

Iemand die gereanimeerd moet worden, is eigenlijk al overleden. Toch zijn mensen vaak bang om verkeerd te reanimeren en zo iemand te laten overlijden. Dit kan ervoor zorgen dat ze het niet durven en niets doen. Maar je kunt de situatie niet erger maken en geen leven verliezen, alleen maar een leven redden. Je start een reanimatie omdat er sprake is van een ‘circulatie stilstand’. We leggen hier kort uit hoe dit werkt én hoe je medewerkers hierin kunt trainen.

Je hart, longen en hersenen zijn de belangrijkste vitale organen. Deze zorgen namelijk voor circulatie, ademhaling en bewustzijn. Zonder één of meerdere van deze organen kun je niet leven. Als je stopt met ademen, verdwijnt het bewustzijn en stopt het hart met rondpompen van bloed. Dat heet een ‘circulatie stilstand’. Hoe je die kunt herkennen? Door het gebrek aan een (goede) ademhaling. Op dat moment is er maar één juiste keuze: reanimeren. Met beademing voeg je weer zuurstof toe aan het bloed en met borstcompressie zorg je ervoor dat dit bloed vervolgens wordt rondgepompt.

Als een hart stopt met rondpompen, bereikt het bloed al na enkele seconden de organen niet meer. Deze krijgen zuurstofgebrek en beginnen te ‘bederven’. Deze fase heet de klinische doodfase. Dit proces is gelukkig omkeerbaar dankzij reanimatie. Daarmee kan de schade aan organen beperkt worden. Onderneem je geen actie? Dan gaat de klinische doodfase na een paar minuten over in de biologische doodfase. In deze fase sterven organen één voor één af. Als de hersenen en hersenstam volledig zijn uitgevallen, verklaren we deze persoon hersendood. En dat is níet meer omkeerbaar.

Het is dus enorm belangrijk om zo snel mogelijk te beginnen met reanimeren. Aan de buitenkant zie je namelijk niet in welke fase het slachtoffer zit. Ben jij begonnen met reanimeren? Vraag dan altijd aan een ander om een AED te gaan halen, zodat jij kunt blijven doorgaan. De uitkomst van de reanimatie is helaas nooit te voorspellen, hoe snel en goed jij of jouw collega ook heeft gehandeld. Leeftijd, de lichamelijke conditie en de reden waarom het slachtoffer gereanimeerd moet worden, spelen hierin ook een rol.

Heb jij iemand gereanimeerd? Dan kun je daardoor flink van slag zijn. Je hoort niet voor niets weleens dat bij iedere reanimatie minimaal 2 slachtoffers zijn. Het slachtoffer zelf en de persoon die heeft gereanimeerd. Nazorg is daarom ontzettend belangrijk. Gelukkig is daar steeds meer oog voor. Ook als organisatie hoor je de nazorg intern op orde te hebben. Medewerkers weten soms niet bij wie of waar ze zich kunnen melden om ondersteuning te krijgen. De preventiemedewerker speelt hierin een belangrijke rol.

Zorg dat hiervoor intern een vertrouwenspersoon beschikbaar is, die iedereen weet te vinden. Externe instanties kunnen daarnaast ook hulp verlenen, denk aan een huisarts of psycholoog. Verder is er slachtofferhulp en staan de vrijwilligers van ‘de luisterlijn’ 24/7 klaar om het verhaal aan te horen. Dit kan ook per mail of via de chat, als je dat fijner vindt.

Misschien denk je dat nazorg niet nodig is. Of je hebt thuis je verhaal verteld en dat lijkt voldoende te zijn. Maar weet dat het in sommige gevallen even kan duren voordat je begint te merken dat nazorg misschien wel nodig is. Schroom dus niet en schakel hulp in als het nodig is! Weet waar je terecht kunt voor nazorg en zorg ervoor dat je collega’s dit ook weten. In de EBHO-wereld geldt; eigen veiligheid eerst! En dat geldt ook zeker voor mentale veiligheid. Dus: ben je hiervan bewust en maak jouw collega’s daar ook bewust van.