“Dit zal je een heel raar telefoontje vinden,” zei een vrouwenstem.

Het ongeluk
Na een BHV-training zat ik in mijn bus op weg naar huis, totdat ik voor mijn ogen een ernstig ongeluk zag gebeuren. De auto kwam uiteindelijk tot stilstand en ik stopte, stapte uit, en liep naar de auto of wat daarvan over was. Een jonge vrouw, alleen in de auto. De klap was hard genoeg om meteen te weten dat het niet goed zat. Terwijl omstanders twijfelden of ze haar moesten laten zitten, zag ik zonder twijfel een agonale ademhaling.
Ik wist wat dit betekende.

We hebben haar zo snel mogelijk uit de auto gehaald en ik begon direct te reanimeren. Tijdens de reanimatie hoorde ik sirenes dichterbij komen: politie, ambulance en Rijkswaterstaat. In totaal denk ik dat ze vijf tot zeven minuten onderweg zijn geweest.

Toen de ambulance arriveerde, gaf ik hen de informatie die zij nodig hadden: hoe we haar eruit hadden gehaald, dat ze gasping vertoonde, dat ik gereanimeerd had. Daarna moesten zij het overnemen. Ik was opgelucht om haar levend de ambulance in zien gaan. Ik praatte nog even met politie, en ben vervolgens in mijn bus gestapt om naar huis te gaan. 


Foto © Koen Laureij


Een onverwacht telefoontje
Maanden gingen voorbij. En toen belde haar vader. Hij vroeg of hij me kon spreken en bedankte me. Zijn dochter was aan het revalideren. Het was zwaar, maar ze was er nog.

Bijna twee jaar later ging de telefoon opnieuw. “Dit zal je een heel raar telefoontje vinden,” zei een vrouwenstem. “Ik ben de vrouw die jij gereanimeerd hebt op de snelweg.”

We hebben lang gesproken. Over haar herstel, wat een lang en moeizaam traject was. Maar ook over de dingen die ze ondanks alles wél had volbracht: haar studie afronden, haar leven weer oppakken. Ze vertelde dat ze nu voor haar werk een BHV-training moest volgen. Het was even stil, en toen vroeg ze: 

“Zou jij… mij willen leren reanimeren?”

Natuurlijk wilde ik dat. We hebben meteen een datum gepland. Pas later realiseerden we dat dit precies drie jaar na het ongeluk was. Het was een bijzondere dag, waar ik ook wel nerveus voor was. Ik heb al duizenden mensen instructies gegeven over hoe je moet reanimeren, maar je weet nooit welke emoties het teweeg gaat brengen bij mensen die zelf gereanimeerd zijn. De dag verliep heel goed en ik merkte dat het haar gerust stelde om zelf te leren hoe je iemands leven kan redden. 

Dit is waarom we trainen
Wat ik die dag op de snelweg heb gedaan was iets wat heel mensen zouden kunnen doen. Het is kennis toepassen en handelen tótdat de professionele hulpdiensten arriveren om het over te nemen. In die 7 minuten hebben we het verschil kunnen maken. 

Deze gebeurtenis heeft me nog bewuster gemaakt van de impact van BHV. Een jonge vrouw die ik 3 jaar later weer zie. Nu niet als slachtoffer, maar als “cursist”. En dat ik haar nu mag leren hoe zij iemand kan redden, is misschien wel het meest betekenisvolle wat je als trainer kunt meemaken.